Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

«Το σύμπαν είναι ολόγραμμα»

«Το σύμπαν είναι ολόγραμμα»
Συνέντευξη: Παναγιώτης Βλαχουτσάκος, Σωτήρης Σκουλούδης

Από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να επικοινωνούν και να εκφράζουν τις σκέψεις τους, το βλέμμα τους στράφηκε προς τον ουρανό και τα ατελείωτα φωτεινά άστρα που περιβάλλουν τον πλανήτη μας και συγκροτούν τον κόσμο. Άλλωστε αυτό σημαίνει η έννοια άνθρωπος: «άνω θρώσκω», κοιτώ τον ουρανό.

Από την εποχή της Θεογονίας του Ησίοδου, του σπουδαίου ποιητή, σύμφωνα με την οποία πρώτα γεννήθηκε το Χάος και στη συνέχεια η Γη, ο Τάρταρος και ο Έρωτας, οι άνθρωποι, μέσω θεωριών και πειραμάτων επιδόθηκαν στην προσπάθεια αρχικά να ορίσουν τους φυσικούς νόμους και τις ιδιότητες της ύλης που τους περιβάλλει και στη συνέχεια να εξηγήσουν τους νόμους που διέπουν το σύμπαν. Νόμοι που, όπως αποδείχθηκε, δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτούς που ισχύουν στην... ταπεινή μας Γη.

Από τον Δημόκριτο στον Νεύτωνα 

Κατά την αρχαιότητα πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι καταπιάστηκαν με την ερμηνεία του σύμπαντος και έδωσαν τους δικούς τους ορισμούς. Αδιαμφισβήτητα ένας από τους κορυφαίους και πρώτους Έλληνες φιλοσόφους που ασχολήθηκε τόσο με το σύμπαν όσο και με την ύλη είναι ο Δημόκριτος.

Ο μεγάλος φιλόσοφος ήταν ο πρώτος που διαπίστωσε ότι η ύλη αποτελείτο από αδιάσπαστα, αόρατα στοιχεία, τα άτομα. Επίσης ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι ο Γαλαξίας είναι το φως από μακρινά αστέρια, ενώ ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ανέφεραν ότι το σύμπαν έχει και άλλους «κόσμους» και μάλιστα... ορισμένους που κατοικούνται. Ο Δημόκριτος μάλιστα υποστήριξε -και εν τέλει δικαιώθηκε- ότι το κενό δεν ταυτίζεται με το τίποτα («μη ον»), είναι δηλαδή κάτι το υπαρκτό.

Στους πρόσφατους χρόνους και συγκεκριμένα λίγο μετά το 1680 ένας Άγγλος φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος, φιλόσοφος, αλχημιστής και θεολόγος έμελλε να θέσει τις βάσεις για την κατανόηση της κίνησης των ουράνιων σφαιρών.

Ο λόγος φυσικά για τον Σερ Ισαάκ Νεύτωνα ο οποίος, μετά την πτώση ενός μήλου από ένα δέντρο, αντιλήφθηκε τη δύναμη της βαρύτητας και είναι ο πρώτος που στην ουσία ενοποίησε τον ουρανό με τη γη, κατανοώντας ότι όλα τα σώματα έχουν την τάση να πέφτουν προς τα κάτω. Οι ανακαλύψεις του Νεύτωνα μας έδωσαν πληροφορίες σχετικά με τους πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα, τη μάζα του ήλιου και την απόσταση των μακρινών αστερισμών.

Οι νόμοι του ωστόσο για τον τρόπο που λειτουργεί η βαρύτητα αποδείχθηκαν ελλιπείς όσον αφορά στην εφαρμογή τους στον τρόπο που κινούνται τα ουράνια σώματα. Η συγκεκριμένη δύναμη μάλιστα, η βαρύτητα, αποτέλεσε την αφορμή για μια τρομερή μάχη μεταξύ των «μεγαλύτερων εγκεφάλων» η οποία κρατάει μέχρι τις μέρες μας. Το ερώτημα είναι ένα και είναι απλό... τελικά τι είναι η βαρύτητα και πώς λειτουργεί;

Από τον Νεύτωνα στον Αϊνστάιν

Την απάντηση, τουλάχιστον σε ότι αφορά στα μεγάλης κλίμακας αντικείμενα όπως οι πλανήτες και τα άστρα, την έδωσε ο σημαντικότερος ίσως -μαζί με τον Νικολά Τέσλα- επιστήμονας του 20ου αιώνα.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν κατανόησε ότι οι τροχιές μεταβάλλονται με τρόπο μη αναμενόμενο από τη θεωρία του Νεύτωνα για τη βαρύτητα και με την θεωρία της σχετικότητας άλλαξε άρδην τα όσα πιστεύαμε μέχρι τότε για τον χώρο, τον χρόνο και την κίνηση των σωμάτων.

Ο Αϊνστάιν διαπίστωσε ότι χώρος και χρόνος είναι ένα και ότι στην ουσία αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως βαρύτητα είναι η καμπύλωση του χωροχρόνου. Ειδικότερα, σύμφωνα με τη θεωρία του, η βαρύτητα δεν θεωρείται ως το αποτέλεσμα μιας δύναμης, αλλά οφείλεται στην καμπύλωση του χωροχρόνου, η οποία προκαλείται από την περιεχόμενη στον χωροχρόνο μάζα και ενέργεια.

Ενώ όμως μέσω της θεωρίας της σχετικότητας ο Αϊνστάιν μπόρεσε να εξηγήσει τις κινήσεις των πλανητών, οι εξισώσεις του δεν ανταποκρίνονταν όταν προσπαθούσε να εξηγήσει την κίνηση των πολύ μικρών στοιχείων, όπως αυτή των ατόμων ή μάλλον ακόμα μικρότερων σωματιδίων από αυτά.

Ήταν τότε που την εμφάνισή της είχε κάνει μια νέα επιστήμη, η κβαντομηχανική ή αλλιώς η θεωρία της φυσικής που περιγράφει τη συμπεριφορά υποατομικών σωματιδίων, δηλαδή σωματιδίων που είναι μικρότερα ακόμα και από το άτομο.Το πρόβλημα για τον Αϊνστάιν ήταν ότι ενώ με την θεωρία της σχετικότητας περιέγραφε την δύναμη της βαρύτητας, στο κβαντικό κόσμο η εν λόγω δύναμη λειτουργούσε τελείως διαφορετικά.

Τόσο διαφορετικά που από μαθηματική άποψη, η θεωρία της σχετικότητας και η κβαντομηχανική είναι ασύμβατες. Από τότε όλοι οι επίδοξοι νομπελίστες έχουν ριχτεί στη μάχη προκειμένου οι δύο αυτές θεωρίες να ενοποιηθούν σε μία – τη λεγόμενη «θεωρία των πάντων».

Με τη συγκεκριμένη θεωρία αποφεύγονται τα προβλήματα και οι ανωμαλίες που προκύπτουν στις φυσικές θεωρίες λόγω της σημειακής φύσης των σωματιδίων
Είναι πιθανό όμως κάτι τέτοιο;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ZOUGLA.GR ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου